Inmiddels is het alweer een dikke week geleden dat Frank en ik weer met beide beentjes in het koude Nederland teruggekeerd zijn. Hoewel het back-to-reality inmiddels al aardig aan het doordringen is, heeft deze reis veel indrukken gemaakt en hebben we een onvergetelijke tijd gehad samen. Het was voor mij heel speciaal om "mijn Ethiopixeb" aan Frank te kunnen laten zien en ondertussen ook nog meer van Ethiopixeb te beleven.

De gedachten dat Frank daadwerkelijk in Addis voor mijn neus zou staan waren wel even heel onwerkelijk toen ik van mijn huis naar het vliegveld liep. Maar geheel tegen Afrikaanse begrippen in was hij zelfs een uur eerder geland! Omdat het weekend was moest dat natuurlijk gevierd worden met een biertje en muziek in een club ‘s avonds met vrienden. Sowieso hebben we het de eerste dagen rustig aangedaan in Addis, ook voor Frank om te wennen aan de hoogte, de mensen, het eten en de cultuur.

Na die rustige dagen in Addis rondkijken, reizen in minibusjes en kijken op Mercato (Afrika’s grootste markt), was het tijd om op pad te gaan. Onze eerste bestemming was Harar, een door een muur omringde Moslimstad zo’n 9 uur bussen ten oosten van Addis. De reis begon om 5 uur ‘s ochtends, en hoewel we nog best wat slaap konden gebruiken, was er veel te zien onderweg wat ons wakker hield.

<!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:"Cambria Math";
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:"";
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
a:link, span.MsoHyperlink
{mso-style-priority:99;
color:blue;
text-decoration:underline;
text-underline:single;}
a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed
{mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
color:purple;
mso-themecolor:followedhyperlink;
text-decoration:underline;
text-underline:single;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
font-size:10.0pt;
mso-ansi-font-size:10.0pt;
mso-bidi-font-size:10.0pt;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-hansi-font-family:Calibri;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–>

Ik realiseerde me dat ik eigenlijk
vrij weinig geschreven heb over het project hier. Hoog tijd om daar eens het
een en ander over te updaten:

Inmiddels ben ik aan de laatste twee
weken begonnen van mijn tijd op het OLPC project hier in Ethiopixeb. Nou ja, eigenlijk
de laatste week, want vanaf volgende week komen onze twee opvolgers uit
Groningen de zaken overnemen. Dat is wel een gek idee. In de afgelopen maanden
is er ontzettend veel gebeurd. We hebben zox92n 1500 vragenlijsten afgenomen bij
kinderen uit de 6^e en 7^e klas op 4 scholen in Addis
Abeba, 1 school op het platteland buiten Addis en 1 school in Mekele. Die
vragenlijsten zijn vervolgens allemaal vertaald naar het Engels, open
antwoorden zijn gecodeerd en vervolgens is alles ingevoerd in de computer.

Dat betekent dat we dus nu een dikke
dataset hebben liggen waarin we eindelijk eens een kijkje kunnen gaan nemen
naar wat de psychologische, sociale en
culturele consequenties van OLPC in Ethiopixeb zijn. Daarin kijken we naar
wat de verschillen nou eigenlijk zijn tussen kinderen met en zonder laptop wat
betreft onder andere vriendschappen, gevoel van eigenwaarde, vertrouwen in de toekomst,
het belang van bepaalde culturele waarden en het idee dat ze van zichzelf
hebben (zelf concept). Dat laatste proberen we af te leiden door de kinderen
zichzelf te laten tekenen (hoe groter de tekening, hoe groter het idee van
zichzelf; hoe gedetailleerder, hoe preciezer het beeld van zichzelf) en door
elk kind acht keer de zin x93Ik benx85.x94 af te laten maken en te kijken hoe individualistisch
dan wel collectivistisch deze antwoorden zijn. Kan het zijn dat kinderen met
een laptop zich meer individualistisch gaan gedragen, en dat ze een beter idee
krijgen van zichzelf en hun toekomst? Ontwikkelen er zich stereotypen over
computervaardigheden, en zijn die hetzelfde als in de westerse samenleving? Ik
ben erg benieuwd!

Helaas hebben we niet alles af
kunnen ronden wat op onze planning stond. Er is nog een school met laptops op
het platteland waar we niet geweest zijn. De reden is vrij simpel: Op die
school is momenteel geen stroom waardoor de kinderen hun computer niet kunnen
gebruiken en het dus weinig zin heeft te kijken wat de gevolgen zijn. De
oplossing is echter een stuk moeilijker, maar TIA (This is Africa) Om stroom te
krijgen moet er een elektriciteitsmeter gexefnstalleerd worden op het
nabijgelegen (Nederlandse!) bedrijf. Op het moment is die meter al zeker 2
maanden in bestelling, maar doordat hij niet leverbaar is, er feestdagen
tussendoor kwamen, er examentijd was en meer van al dat soort dingen is hij nog
steeds niet geleverd. Niet echt leuk dus voor de kinderen die wel een computer
hebben, maar deze niet eens kunnen gebruiken.

Gelukkig is er ook goed nieuws:
Vorige week was Nicholas
Negroponte op de koffie hier in Ethiopixeb om eens te kijken wat er zoal
gebeurt. Blijkbaar was hij erg enthousiast over de manier waarop Ethiopixeb en
ECBP de boel hier runnen, want hij heeft 50.000 extra XO laptops beloofd voor
Ethiopixeb! Niet echt dankzij ons, want hij schijnt weinig positiefs over ons
evaluatie project gezegd te hebben. Gelukkig kan me dat niet schelen, want het
is natuurlijk geweldig dat er meer laptops hierheen komen.

Al zal je je misschien ook afvragen
waarom in een land waar zoveel honger is mensen geld uitgeven aan computers in
plaats van eten. Dat was iets waar ik in het begin ook wel wat onzeker over
was. Maar na nu 4,5 maand hier geweest te zijn denk ik dat de laptops echt
waardevol zijn voor ontwikkeling, onderwijs en de toekomst. Naast dat de
kinderen computervaardigheden leren die duidelijk belangrijk zijn om mee te
komen met de x93rest van de wereldx94, leert de laptop de kinderen ook om zelf op
zoek te gaan naar informatie en dingen proberen te begrijpen in plaats van
onthouden. Ik heb daardoor het gevoel dat de laptop inspirerend en motiverend is
voor de kinderen om zich voor te bereiden op een toekomst waarin ze zelf mee
kunnen helpen hun samenleving te ontwikkelen en familie te ondersteunen. Tenslotte
is het beter wanneer mensen hun land zelf ontwikkelen dan wanneer rijke
Europese landen proberen van buitenaf een land te ontwikkelen. En goed onderwijs
is daar de eerste stap in, daar geloof ik wel in, na alles wat ik hier ervaren heb,

<!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:"Cambria Math";
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Tahoma;
panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:"";
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
font-size:10.0pt;
mso-ansi-font-size:10.0pt;
mso-bidi-font-size:10.0pt;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-hansi-font-family:Calibri;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–>

Waarschuwing: Dit stukje is minder
geschikt voor omax92s, bezorgde ouders (vooral waarvan kinderen ook in het
buitenland zitten) en mensen die om te relaxen of voor het slapengaan nog even
mijn weblog lezen.

Het gebeurde op zaterdagavond nadat
ik met Jacob (een Deense vriend die we tijdelijk onderdak verleend hadden) een
hapje was weten eten bij een restaurant in de buurt. Het was 22 uur en we waren
wat besluiteloos over het vervolg van onze avond: Naar huis en filmpje kijken op
de bank, of toch nog het verjaardagsfeestje van een vriend vieren. En terwijl
we nog een beetje stonden te twijfelen met telefoon in de hand om die vriend op
te bellen, werd ineens zowel mijn telefoon (en geld) als zijn telefoon uit onze
hand getrokken. Ik had het gelijk door: x93K*t, we worden overvallen!x94

Even was ik zo beduusd dat ik niet
kon reageren en me er bijna al bij neer gelegd had dat ik mijn telefoon kwijt
was, totdat ik Jacob hoorde schreeuwen en in actie zag komen. Dat maakte mij
weer wakker. Heb je je wel eens afgevraagd was je in zox92n situatie zou doen? Ik
weet het nu: In een vlaag van het moment rende ik mijn belager (jaar of 17) achterna
waarbij ik hem met een sprong tegen de grond te kreeg, met mij erbij. Verbaasd
als we allebei waren lagen we enkele seconden op de grond nadat hij opstond en
weer wegrende. Ik was nog verbaasder en besloot eerst de rest mijn geld maar
eens van de grond te rapen dat hij had laten vallen en daarna verder te zien.
Toen ik opkeek zag ik echter dat mijn belager niet al te snel en behendig was,
dus leek het mij de moeite waard hem opnieuw achterna te gaan. Het lijkt nu een
eeuwigheid, maar in werkelijkheid gebeurde dit alles slechts in een paar
minuten.

Hij sloeg af en rende een x93dirt
roadx94 in, met mij er achteraan. Daar ontstond een soort van Hollandse Leeuw
aangezien er andere mensen in die straat ons tegemoet kwamen en vrij snel
doorhadden wat er gebeurde (blank meisje rent achter straatjochie aan). Ze
probeerden hem te pakken en met stenen te bekogelen, maar ineens was er nog een
straatjongen bij en het was mij niet helemaal duidelijk wat er gebeurde. Ik
sluit niet uit dat de een snel mijn telefoon aan de ander gaf, want het ging zo
snel dat ik niet het gezicht van mijn belager te zien kreeg. Inmiddels waren veel
mensen mij te hulp geschoten en was de jongen zelf (of zijn medespeler) zo dom
geweest om recht naar een politiepost te lopen waar de politie na een
telefoontje al met 4 man sterk en een bewaker klaar stond. Hijgend kwam ook ik
de hoek om met het idee dat hij al lang en breed verdwenen was, waar ik de
politie enthousiast een jongen in elkaar zag slaan.

De jongen schreeuwde van alles in
het Amhaars en even was ik bang dat hij er niks mee te maken had, het ging
tenslotte allemaal zo snel en er was ook nog die andere jongen. Dus ergens was
het wel een opluchting toen de politie na zoeken, onderzoeken en fysiek
ondervragen mijn telefoon in het gras vond. Om eerlijk te zijn had ik die hoop
al opgegeven. De fysieke ondervragingen gingen zo nog een half uurtje door,
omdat de politie ook de andere belagers te pakken wilde krijgen (volgens
ooggetuigen waren er 4), maar de jonge weigerde daar iets over te zeggen (denk
ik, want alles ging in het Amhaars en politie spreekt hier ook geen Engels). Door
al dat fysieke geweld zag de jongen er inmiddels aardig toegetakeld uit en
bekroop mij een enorm schuldgevoel: Sta je daar als x93rijkex94 blanke met het
vermogen wel 100x zox92n telefoon te kunnen aanschaffen. Natuurlijk was hij en
niet ik de gene die fout zat, maar op dat moment ging ik even aan alles
twijfelen, ook of ik me niet stom, naxefef en onoplettend gedragen had, dat het
mijn eigen schuld wasx85 Inmiddels ontdekte ik ook een enorm gat in mijn broek
waardoor een gezellig gapende wond op mijn knie mij aankeek. Dat had ik in de
rush van het gebeuren nog niet eens opgemerkt.

Gelukkig kwam ook een bezorgde
Jacob inmiddels terug die de achtervolging mijn zijn belager helaas verloren
had. We hebben nog een tijdje staan kijken en wachten wat er zou gebeuren met
het politie spektakel, maar omdat we allebei het gevoel hadden dat naar het
politiebureau gaan de hele nacht zou duren en bovendien niets op zou leveren,
zijn we afgetaaid om nog eens een flinke borrel te drinken. Het was fijn het er
nog even over te hebben, ook omdat het voor Jacob niet de eerste keer was en
dus het beter kon relativeren dan ik en mij kon verzekeren dat het niet mijn
schuld was. Het was 22 uur, normaal gesproken echt geen tijdstip je zorgen te
maken, het was op Bole Road, de meest verlichte en drukbezochte straat van
Addis, tegenover een bar waar 40 mensen een biertje zaten te drinken en
waarschijnlijk waren het gewoon straatjongens die zich verveelden en kun kans
schoon zagen, met die twee blanke toeristen daar. Gelukkig is het allemaal goed
afgelopen en was het meest schokkende eigenlijk dat eerst ik en later de
politie de jongen te pakken kregen. Anders was het waarschijnlijk gewoon een
saaie x93Phone-Snatchx94 geweest, zoals ze dat hier noemen.

Maar voor mij heeft het nog wel
even tijd nodig het vertrouwen in de mensheid terug te krijgen, vooral wanneer
ik x92s avonds laat alleen op straat loop. Als ik iemand direct op mij af zie
komen, ben ik toch altijd wat argwanend (ookal gebeurt dat om de 5 minuten: Hi
sister, how are you?) en als ik iemand achter me hoor rennen dan kijk ik toch
altijd even snel achterom. Maar het is ook wel goed voor mij om wat
voorzichtiger te zijn, opgegroeid in het oerveilige Noorden denk ik namelijk
dat mij toch niks zal overkomen en loop ik ook hier in Addis zonder angst om 3
uur x92s nachts naar huis. Me dat eens goed te realiseren kan voor mij eigenlijk
geen kwaad. Dus geen zorgen, ik ben (nog meer) op mijn hoede en ben verder, op
een goed genezende knie en gekreukeld mentaal gestel, nog helemaal heel! Nog
een maand, dan kom ik weer naar huis!

Liefs,

Marloes

&lt;!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:&quot;Cambria Math&quot;;
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:1;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-format:other;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:&quot;&quot;;
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:&quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-fareast-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-fareast-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoPapDefault
{mso-style-type:export-only;
margin-bottom:10.0pt;
line-height:115%;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–&gt;

Er kunnen steeds meer scholen van ons to-do
lijstje van het onderzoek worden afgestreept, zo nu ook de school in Mekele (780km
van Addis in het noorden van Ethiopixeb). Afgelopen woensdag stond ik om 3.30 uur
naast mijn bed. Vroeg, maar met het luxe vooruitzicht van vliegen in plaats van
2 dagen in de auto. Ethiopian Airlines is prima en betrouwbare
vliegmaatschappij: Luxe in een Boeing 737, met cola en broodje (waar al een hap
uit was) onderweg, maar je mag alleen geen schaar in je handbagage hebben. Tot
zover dus de mijne Maar na 40 minuutjes vliegen stonden we om 8 uur in de
ochtend veilig in stoffig (vanwege de Danakil woestijn) en winderig Tigrai.

Het bezoek aan de school was erg leuk en bovenal
inspirerend. Hoewel er maar 2 klassen van de 20 (100 kinderen) laptops hebben,
worden de laptops hier echt gebruikt en zijn de in pedagogisch opzicht xe9cht
verder dan scholen in Addis. Zo werken de kinderen bijvoorbeeld tijdens sommige
lessen zelfstandig aan groepsopdrachten, worden de leraren echt gemotiveerd het
beste uit zichzelf te halen met creatieve en inspirerende lessen en door de
kinderen iets willen laten begrijpen in plaats van te laten onthouden. Ook de
principal en vice-principal waren erg open voor al onze suggesties en ideexebn
voor de school. Opvallend was ook dat de kinderen erg goed Engels spraken,
zodat we samen met onze woordjes Amhaars (wat ze daar ook goed spreken) en onze
ontwikkelende Tigriniga taalkennis (officixeble taal daar), echt een goed gesprek
konden voeren. Ook hebben we de kans gekregen met ouders te praten over hoe ze
het vinden dat hun kinderen een laptop hebben. Ook dat was erg interessant en
bijzonder. Hier merk je echt dat het OLPC project verschil uitmaakt.

Op de eerste avond werden we door de vriendin van
de neef van een vrouw die bij ons op de afdeling financixebn werkt (hoe ver kan
de relatie zijn?) uitgenodigd om het echte Ethiopische leven te komen ervaren. Onvoorstelbaar om weer te realiseren hoe
ontzettend gastvrij en open Ethiopixebrs zijn. In haar huis hebben we
zelfgemaakte Injera en Shiero gegeten, terwijl ze ondertussen geheel volgens de
traditie een koffieceremonie voor ons hield met maar liefst 3 kopjes koffie.
Dit zette mij aan het denken:

Wat zijn we in onze westerse samenleving toch
eigenlijk op onszelf en afstandelijk. Ik zou nooit bedenken iemand thuis uit te
nodigen die eigenlijk alleen een hele verre bekende (van een bekende) is en
daar al die moeite voor doen. Soms zouden we echt een beter voorbeeld moeten
nemen aan bijvoorbeeld de Ethiopische cultuur, waar dagelijks in de ochtend de
buren worden uitgenodigd voor een koffieceremonie. En bij ons, kennen we onze
buren eigenlijk wel? Hier kunnen ze zich dat echt niet voorstellen, hoe asociaal
zijn Europeanen wel niet?. Wat maakt onze samenleving dan zo anders? Bij mijn
ouders was (en is) altijd iedereen op elk moment welkom: Klasgenootjes, scoutsx85
iedereen kon altijd blijven slapen en eten. Wat is er nu anders in het leven
dat zulke dingen niet meer zo vanzelf gaan? Is het egoxefsme? Is het het rennen
tegen de klok, de oneindigheid aan mogelijkheden die we hebben, of hebben we
elkaar minder nodig?

Ook de rest van de tijd in Mekele erg genoten en
van de stad meegekregen. We hebben gegeten in culturele restaurants (Injera,
Tibs, Shiero), ik heb hard aan mijn Tigrinia gewerkt om in ieder geval 5
woorden te kunnen spreken, we zijn uit geweest naar een plaats waar traditionele
muziek en dans was, en hebben zelf ook meegedanst, we hebben Mekele
doorgelopen, het kasteel van Koning Yohannes bezocht, op de koffie geweest bij
de opa van mijn collega Helen en bovenal zijn we natuurlijk bezig geweest met
het onderzoek op de scholen. Kortom: Veel gezien, gedaan en overdacht. Nu ik erover nadenk: Geen
wonder dat ik zo moe ben nu!

Gelukkig nu eerst het weekend voor de deur om bij te komen
en weer moe te worden. Fotox92s komen na het weekend, maar dacht dat het wel weer tijd was voor een logje!

Liefs, Marloes

Op de valreep nog even een kort berichtje over de afgelopen weken in Addis. Hoewel ik het hier ontzettend naar mijn zin heb, kijk ik intussen heel erg uit naar overmorgen waar het vliegtuig mij naar Nederland gaat brengen. Het is zo onvoorstelbaar dat het bij jullie sneeuwt, helemaal nu het weertje hier weer als vanouds zonnig en Afrikaans is. Wat er nog meer gebeurt is afgelopen weken:

- Mijn verjaardag! Ik had er eigenlijk weinig zin in dat te vieren, maar dankzij mijn lieve huisgenootjes en Nina die cadeautjes voor mij meegebracht had, xe9n natuurlijk alle kaartjes die ik ontving, was het eigenlijk een super gezellige dag.

- Naar de kapper geweest! Dat was doodeng! Allereerst probeerde ik uit te leggen wat ik precies
wilde met mijn haar: stukje eraf, lollige laagjes erin. Maar het enige
Engels wat de kapster sprak was: short. Daarna werd mijn haar gewassen,
iets wat mij echt nog nooit gebeurd was geloof ik. Met gebrek aan taal
om in te communiceren werd ik daar wel een beetje zenuwachtig van.
Helemaal toen ik er ook nog een hoofdmassage bij kreeg voelde ik me
niet helemaal niet op mijn gemak. Daarna kon het knippen beginnen. Al mijn haar was
verzameld voor mijn gezicht en vanaf daar werd er vrolijk in geknipt.
Ik zweette me kapot van angst. Maar het eindresultaat is eigenlijk best
heel leuk. Een beetje "short", maar dat groeit wel weer aan en nu kan
het tenminste weer lekker los!

- Regen in Addis! Geheel tegen de slogan "Ethiopia, 13 months of sunshine" in, regende het de afgelopen weken regelmatig hier. Daar ging mijn kans om eindelijk eens mooi weer op mijn verjaardag te hebben en jullie helemxe1xe1l te verbluffen met mijn bruine kleurtje.

- Nog meer afscheid nemen van 2 vrienden

- In een gevecht betrokken geraakt tussen twee taxi chauffeurs. Wisten wij veel dat het "de wijk" van de een was, toen we in een willekeurige andere taxi stapten. Gevolg: Onze taxichauffeur die aan zijn nek bijna de auto uit getrokken werd en vervolgens ook nog eens met een enorme steen bekogelt werd. Precies de ervaring die we nodig hadden na een klas met 100 pen-stelende leerlingen amper overleefd te hebben.

- Hutspot met balletje gehakt gekookt voor mijn Ethiopische collega’s. Verrassend maar waar: een groot succes! Binnen 5 minuten was de pan schoon leeg!

- Mijn verjaardagscadeautje: Een uur lang Zweedse full body massage in Boston Spa. Dat was goddelijk, al was het ook wel een beetje onwenning. Jammer genoeg geen goddelijke Ethiopixebr, maar maakte het genot er maar nauwelijks minder om.

- Een soort van ongeluk gehad met de auto. Onderweg terug van de countryside per auto van ECBP een verkeerde (erg ruige) weg genomen waarop we half van de weg raakten en bijna ondersteboven beneden belandden. Met alle macht aan de auto getrokken om m niet naar beneden te laten vallen totdat de hulptroepen uit het dorp (30 sterke mannen) kwamen helpen. Wat was ik bang!

Zoals je al merkt, was het nauwelijks saai te noemen. Ook op het project moest er nog veel gebeuren in weinig tijd: De laatste vragenlijsten afnemen op de scholen, onze assistenten trainen om de tekeningen die we de kinderen laten maken te coderen, onszelf trainen om de antwoorden die de kinderen geven op "Ik ben…." te coderen. En morgen geven we een full day teambuildingsworkshop aan ons On.e team over culturele diversiteit op de werkvloer waar eigenlijk nog 101 dingen voor gedaan moeten worden.

Dat ga ik dus maar snel doen, zodat ik jullie over 2,5 dag in het koude Nederland weer kan zien. Daar kijk ik zo naar uit, niet gedacht dat ik iedereen zo zou missen!

Liefs
Marloes

<!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:"Cambria Math";
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:"";
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
font-size:10.0pt;
mso-ansi-font-size:10.0pt;
mso-bidi-font-size:10.0pt;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-hansi-font-family:Calibri;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–>

De tijd vliegt echt voorbij de laatste weken. En
hoewel ik op dit moment nog kan genieten van het feit dat ik 17 ben volgens de
Ethiopische kalender, is het toch schrikken dat dit niet lang meer duurt en dat
ik zelfs al over 3 weken weer 2500 meter lager sta in Nederland. Aan de ene
kant beangstigt dit mij omdat ik echt enorm geniet van mijn tijd hier en graag
nog veel meer wil zien en beleven, maar aan de andere kant kijk ik er ook naar
uit om mijn mensen weer te zien en te vertellen over mijn avonturen. Voor mij
is alles hier in Ethiopixeb zo vertrouwd inmiddels, dat ik niet meer op kijk van
een aap of het x93Farenjiix94 (buitenlander) en x93You youx94 hier en ook vaak vergeet
dat dit natuurlijk heel moeilijk is voor te stellen voor de mensen in het natte
Nederland.

Afgelopen week werd deze vliegende tijd trouwens
ook nog eens benadrukt door het vertrek van 2 vrienden die na een tijd van veel
plezier samen in Ethiopixeb afscheid namen. Hoewel dit wel twee hele toffe
feestjes opleverde (met beide maar een paar uurtjes slaap na afloop), is dat
toch wel een beetje vreemd. Gelukkig was er ook wat leuks deze week, namelijk de
komst van Nina (mijn begeleider uit Groningen). Het is zo leuk om een bekende
rond te leiden in Addis en ons leven. Ook voor de voortgang van het project
bood het trouwens echt veel productief overleg over de analyses van onze data.

Reden dus om afgelopen weekend weer eens een
weekendtripje te ondernemen. Hoewel de timing iets beter had gekund (amper 7
uur slaap verspreid over 2 nachten), stonden we zaterdagochtend toch om half 6
weer klaar om op pad te gaan. Bestemming: Lake Langano en Awasa. Het is echt altijd zox92n bevrijding Addis uit te gaan en te
genieten van de omgeving, de mensen en dieren lans de weg en de gebeurtenissen
onderweg. Ik krijg daar geen genoeg van, hoewel de slaap het toch wel een paar
keer won, hobbelend met mijn hoofd tegen het raam (auw).

Lake Langano was een mooie eerste stop om te
relaxen: een van de weinige meren in Ethiopixeb waar je kunt zwemmen, met strand
en palmbomen erop en eraan. Hier eerst maar eens uitgebrakt, gelezen, gelunched
en geluierd. Helaas werd het erg bewolkt en konden we niet al te lang genieten
van deze tropische omgeving. Daarom om 3 uur weer in de bus gestapt naar Awasa.
Aldaar was het even zoeken naar een slaapplaats, maar uiteindelijk toch een
prima shoestring hotelletje gevonden voor 40 birr per nacht (2 euro), de vlooien
en het lawaai van de bar voor lief nemend. Hoewel het al snel donker werd, toch
nog wat van Lake Awasa gezien en lekker genoten van de warmere temperatuur door
buiten te eten, maar daarna toch snel onze bedjes opgezocht voor een
(on)rustige nacht.

Zondag was uitslapen er niet bij, want er waren
alweer vroegen plannen: Nijlpaarden spotten op het meer bij ochtendgloren. Zo
kwam het dus dat we zonder echt ontbijt in een bootje over het meer tuften. Om
eerlijk te zijn heb ik niet zo heel erg veel interesse in het bekijken van
wildlife, maar het was toch leuk toen de eerste nijlpaarden hun kop boven water
staken. Na dit avontuur moest er natuurlijk hoognodig ontbeten worden en kon
koffie ook geen kwaad, voordat de terugtocht weer kon gaan beginnen.

Komende weken staan er weer bezoeken aan de
scholen op het programma. We hebben inmiddels zox92n 600 vragenlijsten afgenomen
op scholen in Addis waar de kinderen een laptop hebben. Om het vergelijk te
kunnen maken van wat het effect nou eigenlijk is van die laptops, kijken we ook
naar kinderen zonder laptop en kinderen op het platteland. Morgen staat het
eerste bezoek aan een van deze plattelandscholen op het programma. Ik ben erg
nieuwsgierig naar de omstandigheden daar, die heel anders beloven te zijn dan
in Addis.

Ik hou jullie op de hoogte!

&amp;amp;amp;lt;!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:&amp;amp;amp;quot;Cambria Math&amp;amp;amp;quot;;
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:1;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-format:other;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:&amp;amp;amp;quot;&amp;amp;amp;quot;;
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:&amp;amp;amp;quot;Calibri&amp;amp;amp;quot;,&amp;amp;amp;quot;sans-serif&amp;amp;amp;quot;;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-fareast-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:&amp;amp;amp;quot;Times New Roman&amp;amp;amp;quot;;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-fareast-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:&amp;amp;amp;quot;Times New Roman&amp;amp;amp;quot;;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoPapDefault
{mso-style-type:export-only;
margin-bottom:10.0pt;
line-height:115%;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–&amp;amp;amp;gt;

Na weken voorbereiden en kantoorzitten was het
vorige week eindelijk tijd voor het praktische deel van mijn Internship: het
afnemen van vragenlijsten bij de kinderen op school. Omdat we een longitudinaal
onderzoek doen, is het belangrijk dat steeds de zelfde kinderen mee doen aan de
studie. Dit was nog niet zo eenvoudig als ik eigenlijk had gedacht. Op onze eerste
dag bleek namelijk waar ik al bang voor was: dat de kinderen die vorig jaar in
klas 5a zaten, dit jaar verspreid zijn over de klassen 6a t/m 6h!

Met wat hulp van de school, was 80% van die puzzel
gelukkig in 2 dagen opgelost: elke ochtend bij de vlag ceremonie werd er een
oproep gedaan dat alle kinderen die vorig jaar in een bepaalde klas zaten naar
de bibliotheek moesten komen, waar wij het onderzoek dan af konden nemen. Omdat
veel van de kinderen natuurlijk liever onderwijs volgen dan saaie vragenlijsten
invullen, misten we toch nog een redelijk aantal van onze leerlingen en kon de
grote klas-voor-klas zoektocht beginnen, wat nog eens 2 dagen koste. Maar
uiteindelijk met succes de eerste 350 vragenlijsten afgenomen, vooral omdat de
kinderen erg goed meewerkten en discipline toonden tegenover onze Europese
lijven en de daadkracht van onze assistenten. We hoefden bijvoorbeeld maar de
klas in te kijken of de kinderen gingen staan om ons te begroeten met een x93Goodmorning
Teacherx94.

Na deze week dachten we dat de volgende school een
eitje zou zijn met alleen maar 4 klassen op de lijst, en het feit dat alle
kinderen van bijv. 6a allemaal naar 7a overgegaan waren. Echter, hier leerden
we al snel het verschil tussen een Governmental en een Public school: Het
gebrek aan discipline. De eerste dag zijn we ons daar nogal van geschrokken: De
kinderen hadden geen eens respect voor de Principal, laat staan voor ons! Dit
resulteerde dus in een grote chaos van 64 kinderen die rondrenden door de klas,
schreeuwden, elkaar sloegen en vooral geen seconde bedachten om te luisteren
naar onze vragen. En dat terwijl de school zelf en de uniformen van de kinderen
er zoveel verzorgder uitzagen. Schijn bedriegt! Na 2 klassen hielden we het
hier dus voor gezien en dropen we doodmoe af terug naar ons veilige kantoor.

Met weer eens veel te weinig slaap in mijn pocket
stonden we vanmorgen om 8.30 dus weer klaar voor ronde 2, vastbesloten om te
winnen. Waarschijnlijk hebben de kinderen onze strijdlust gevoeld, want ineens
luisterden ze een stuk beter, ook al waren het er nxf3g meer in deze klassen. Nog
steeds viel het niet mee ze stil te houden, zowel qua geluid als qua beweging.
Maar na een dik uur hadden we het dan toch voor elkaar gekregen om op een
redelijk gecontroleerde manier de vragenlijsten af te nemen. Nu kwam echter de
volgende uitdaging: We moesten de kinderen namelijk tot de bel zoet houden.
Voordat we het realiseerden was de chaos inmiddels nog groter dan voorheen:
Gillen, rennen, klimmen, met dingen gooien. Onvoorstelbaar!

Snel hebben we daarom maar een spelletje bedacht.
Ik dacht eigenlijk aan x93Wie het langste stil kan zijnx94, maar Mohamed kwam met
een leuk filosofisch raadsel waar de kinderen goed over na moesten denken. Dat
zorgde echt voor een leuke wending, vooral omdat ze niet zo makkelijk het
antwoord wisten. Daarna was het mijn beurt om de klas te vermaken en ik besloot
de kinderen te vragen naar hun kennis over Nederland. Ze wisten verrassend
veel, voornamelijk over voetballers: Van Nistelrooy, Robben, Van Persie. Maar
ook dat er rijke blanke mooie mensen wonen en dat het maar een klein landje is.
Maar daar lieten ze het niet bij, vervolgens moest ik namelijk vertellen wat ik
dan van Ethiopixeb wist. Het was echt bijzonder om de trots op de gezichten van
de kinderen te zien toen ik hun vragen beantwoordde. Al snel was ik omringd
door alle kinderen, zittend en staand op hun banken, die allemaal hun vragen en
antwoorden gilden. Ik had er klotsende oksels van toen ik uiteindelijk verlost
werd door de bel, maar stiekem was het ook wel heel erg leuk om ook op deze vrije
manier met de kinderen te kunnen werken! Hoewel ik ook wel een beetje blij ben
volgende week een weekje weer lekker saai op het kantoor te zitten

Hopelijk dan ook weer wat meer tijd om over mijn leven en belevenissen hier te vertellen.

Tot dan!

Liefs,

Marloes

ps: Heel erg leuk om al jullie reacties en berichtjes op mijn blog te lezen!

Na flink wat dagen in het kantoor doorgebracht te hebben was het afgelopen weekend tijd voor het even helemaal weg gevoel. En hoe! Het was een combinatie van relaxen to the max en scout-achtige ervaringen. We hadden namelijk besloten om met een groep van 12 collegax92s (allemaal onder de 30, uit Ethiopixeb en Europa) een lang weekend naar Harar te gaan, een Moslimstad zox92n 560 km ten oosten van Addis.

Dit begon vrijdag toen om 5 uur de wekker ging om goed van de reis van 10 uur te kunnen genieten. Allemaal slaperig verzamelden we een uurtje later, zonder een spoor van onze gehuurde minibus en/of chauffeur. Snel op zoek gegaan naar koffie dus om het wachten en wakker worden te ondersteunen. Gelukkig duurde dit slechts een uurtje, waardoor we toch nog redelijk vroeg met een bus vol mensen en een dak vol bagage konden vertrekken. De reis was aardig slopend, helemaal omdat mijn beenruimte zo krap was dat mijn kniexebn in geen enkele mogelijkheid tussen de bank voor mij pasten, maar het was natuurlijk gezellig en er was veel te zien onderweg van de Ethiopische landschappen, bergen en dieren (kamelen, apen, flamingox92s, antilopen, aasgieren). Uiteindelijk vrij snel een guesthouse gevonden met gezellige primitieve omstandigheden. Maar de WCx92s konden nog veeeeel erger, ontdekte ik later dit weekend trouwens.

Zaterdag kon, na uitslapen (echt vroeg lagen we er niet in en we waren allemaal aardig stuk van de reis), het bekijken van Harar beginnen. Een bijzonder stadje met leuke atmosfeer, omringd door een dikke muur met mooie poorten en indrukwekkende markten. Gewoon wat rondgelopen en gekeken. Na de lunch en de koffie waren we uitgenodigd voor een chat-ceremonie. Chat is echt een ding hier in Ethiopixeb, het zijn van die bladeren waar je op moet kauwen en waar je een soort van high van schijnt te worden in een energieke manier. Na wat shoppen (ze hebben hier zulke mooie sjaals), de chatters gezelschap gehouden maar ik hoefde toch niet zo heel nodig te kauwen eigenlijk, dus heb gewoon lekker lui op de bank gehangen daar.

x92s Avonds gingen we voor hxe9t spektakel van Harar: Het voeren van hyenax92s, net buiten de stad. Best indrukwekkend om ineens zox92n 12 hyenax92s op 10 centimeter voor je neus te hebben, maar eigenlijk niet eens heel eng. Heb zelfs nog een paar gevoerd, en ik heb al mijn onderdelen nog. Ik zal snel een foto online zetten om te laten zien hoe stoer ik was. In de avond moesten we natuurlijk het nachtleven nog onveilig maken met een biertje en veel (dom) dansen.

Zondag redelijk vroeg op gestaan en na ontbijt en koffie in de bus gestapt naar Dira Dawa, een plaatsje een uur verderop. Slinger slinger door de woestijn vol kamelen in een totaal andere wereld aangekomen. Echt een woestijnklimaat dus lekker heet. Ook hier een guesthouse gevonden om daarna weer lekker Injera te eten (zie foto). x91s Middags wat rondgelopen, maar door de hitte al snel gestrand bij een familie thuis voor chat, cola en wat slaap. Niet echt wat gedaan daar dus. Opvallend trouwens dat in de kleine plaatsen de bedelaars een stuk agressiever zijn. Een keer moesten we zelfs een soort van x93vluchtenx94 in de bus omdat we belaagd werden door bedelende kinderen, aangespoord door volwassenen. x92s Avonds was het nog heerlijk warm en moesten we natuurlijk onze dorst lessen. Door de hitte kwam van slapen ook niet echt wat terecht, ook omdat we wat problemen hadden met de kamer indeling. In Ethiopixeb is het namelijk eigenlijk niet toegestaan om met 2 personen van hetzelfde geslacht in een bed te slapen (Man/vrouw ongetrouwd is geen probleem, raar genoeg). En werd zelfs gecontroleerd!

Na een kort nachtje was het daarna maandagochtend weer vroeg dag om richting Addis te gaan. Wederom was de minibus 1,5 uur later dan afgesproken, wat ons de tijd gaf voor koffie en ontbijt. Op de terugweg echt extreem wagenziek geworden trouwens. Een combinatie van vermoeidheid, oorpijn van de harde muziek van zondag en de slingerweg, maar ik zag echt lichtgroen. Gelukkig konden we stoppen en ging het daarna een stuk beter. De sfeer in de bus op de terugweg was natuurlijk opperflauw na zox92n heel weekend met elkaar en het duurde dan ook niet lang voordat de Araki voor onderweg ons gezelschap kwam houden. Doodmoe plofte ik dus maandagavond, na een goddelijke warme schone douche in mijn kingsize bed. Het was echt super leuk eindelijk eens wat van Ethiopixeb gezien te hebben en mijn collegax92s wat beter te hebben leren kennen. Bovendien een welkome afleiding van het werk, want de komende weken zullen we het heel wat drukker krijgen omdat we gaan beginnen met het daadwerkelijk uitvoeren van de studie en vanaf nu ook 2 assistenten hebben om aan te sturen.

Maar daarover later meer!

Liefs uit Addis,

Marloes

<!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:"Cambria Math";
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:"";
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
font-size:10.0pt;
mso-ansi-font-size:10.0pt;
mso-bidi-font-size:10.0pt;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-hansi-font-family:Calibri;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–>

Hallo allemaal,

Sorry voor de stilte, de afgelopen weken (en weekenden)
zijn echt voorbij gevlogen voordat ik het door had. Het is bijzonder om te
merken dat ook zover van thuis in een totaal andere cultuur, de dagen gewoon een
dagelijks leven gaan leiden en x93gewoonx94 worden. Natuurlijk is het werk een
stabiele factor hierin, maar ook de andere dingetjes, zoals de waarde van geld
(zowel omgerekend, als in perspectief), het Engels spreken (en denken inmiddels
ook), de minibusjes en het (uit)eten gaan beginnen vanzelf te gaan.

Die minibusjes moet ik echt even over vertellen, ik ben
zooo fan van die blauw-witte VWbusjes waar je met zo’n 12 personen in kunt,
maar vaak met 15 opgepropt inzit. Heerlijk om in daarin rond te touren en om
mij heen te kijken naar mensen en gebeurtenissen. Er is veel te zien. Van
complete scholen kinderen wandelend langs de weg, tot geiten en ezels (en een
aap!). Het is bovendien echt een bijzonder systeem: Er zijn geen echte
duidelijk aangegeven haltes (zowel voor instappen als uitstappen), dus uit het
raam van zo’n busje hangt vaak iemand die roept waar ze heen gaan (in het
Amhaars). Grappig is dat elk busje zo wel zijn vaste standplaats heeft waar hij
mensen in/uit laat, maar dat kun je natuurlijk aan de buitenkant niet zien en
aan de binnenkant niet goed duidelijk maken. Soms veranderen ze trouwens ook
ineens van route, ook leuk!

Ook op het project heb ik niet stilgezeten. Vorig weekend
(en volgend weekend weer) hebben we namelijk OLPC Teacher training gegeven om
leraren te leren hoe zij de XO laptops in de les kunnen gebruiken. Dat was een
bijzondere uitdaging op vele fronten. Zo zaten we natuurlijk met de taal, heb
ik zelf amper een XO open gehad en is het een hele ervaring ineens voor een
klas volwassenen te staan. Maar wel erg leuk! Zondag kwam er nog een uitdaging
bij in de vorm van slaapgebrek/kater vanwege een feestje op zaterdagavond met
iedereen van het team. Echt een leuke manier om iedereen wat beter te leren
kennen. Ook hebben onze Ethiopische mannelijke collegax92s ons de eerste Ethiopische
(schouder)danslessen gegeven. Echt waanzinnig hoe zij dat kunnen (en wij
duidelijk niet!).

Ook afgelopen week ging als een razende voorbij. Hoewel
ik allerlei woeste plannen had, eindigde de avond toch vaak al vroeg op de bank
met mijn twee huisgenootjes. Op het project staan we daardoor inmiddels bekend
als couch potatox92s die niet verder komen dan de bank. Nou is dat opzich ook wel
waar, dus hoog tijd om daar wat verandering in te brengen. Afgelopen weekend
dus alle behalve op de bank gezeten. Vrijdagavond hebben we het nachtleven van
Addis wat verkent in Harlem Jazz waar een reggaeband aan het spelen was, dat
was erg leuk, al moet ik nog wel wat wennen aan donkere mannen handen die
zomaar ineens op je heupen kunnen liggen. Zaterdag zijn we, na uitslapen
natuurlijk, op pad gegaan voor een Top View over Addis. Dit was weer een
minibus-avontuur opzich, maar het uitzicht (en de juices) waren heerlijk.
Zondag ben ik voor het eerst Addis uitgeweest naar Debre Zeyt, een plaatsje een
uur bussen hier vandaan waar veel kratermeren zijn. En ja, de echte bussen zijn
hier nog geweldiger dan de minibusjes. Regelmatig vlogen we met zx92n allen een
halve meter de lucht in omdat we weer eens over een hobbel gingen. In Debre
Zeyt heerlijk aan het water gehangen, (donker)bruin geworden, rondgelopen,
biertje gedronken en Injera gegeten. (Zie fotox92s)

Nu ligt de nieuwe werkweek weer op mij te wachten, dus is
het weer afkicken van het mooie weer en de vrije dagen. Deze week begint onze
eerste assistent op het werk, dus weer genoeg uitdaging! Ik zal proberen
vandaag ook de fotox92s online te zetten.

Liefs,

Marloes

&lt;!–
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:&quot;Cambria Math&quot;;
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-unhide:no;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:&quot;&quot;;
margin-top:0cm;
margin-right:0cm;
margin-bottom:10.0pt;
margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:&quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;
mso-ansi-language:EN-US;
mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
mso-default-props:yes;
font-size:10.0pt;
mso-ansi-font-size:10.0pt;
mso-bidi-font-size:10.0pt;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-fareast-font-family:Calibri;
mso-hansi-font-family:Calibri;}
@page Section1
{size:595.3pt 841.9pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;
mso-header-margin:35.4pt;
mso-footer-margin:35.4pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
–&gt;

Lieve allemaal in het natte Nederland

Het is niet te geloven dat ik alweer een week in
Addis ben, terwijl het tegelijkertijd ook voelt alsof ik er nog maar pas ben.
De tijd vliegt, maar wordt desondanks toch nog ingehaald door indrukken en
belevenissen hier. Rustig aan acclimatiseren was er niet bij, want vanaf dag 1 is
het geen moeite om de dag op het werk te vullen met plannen, regelen, wegwijs
worden en natuurlijk het onderzoek. En als je dan ook aan het eind van de
middag nog even probeert wat contact te leggen met het thuisfront (dan is het
rustig, dus de internetverbinding redelijk), is het al snel 19 uur en donker voordat
de werkdag ten einde komt.  Ook hebben we
deze week sollicitatiegesprekken gevoerd, waarbij we ons zowel in de rol als
werkgever (ipv student) moesten verdiepen en ook nog eens door de
cultuurverschillen moesten worstelen. Dat is wel even wennen, kan ik je
vertellen.

Nadat we een beetje
bijgekomen waren van die uitdaging, zijn we gelijk in de volgende gerold: Het
vinden van eigen woonruimte in Addis. Gelukkig had de eigenaar van het
guesthouse (Rateneh) wel wat connecties voor ons en konden we donderdagmiddag
gelijk wat huizen gaan bezichtigen samen met hem en maar liefst 3 makelaars. Ik
had me voorbereid op barre omstandigheden, maar de huizen waren echt allemaal
onvoorstelbaar mooi. Natuurlijk zijn deze huizen onbetaalbaar luxe voor de
gemiddelde Ethiopixebr die zox92n 100 euro per maand verdient,  maar hee, we zijn blank en dus wandelende
spaarpotten, zo denkt men.

Na een nachtje slapen
waren we er wel uit welk huis we wilden huren, en alles leek in kannen en
kruiken. Er was alleen een ding: In Ethiopixeb is het gebruikelijk om de huur
voor de gehele periode (6 maanden) in een keer te betalen, en ohja, de
makelaars verwachtten ook nog een commissie van 50% van de maandhuur. Stress,
want ik mag dan wel blank zijn, maar 2500 euro heb ik ook niet in een sok bij mij.
Na een ochtend scenariox92s bedenken met travellercheques en creditkaarten en ons
suf rekenen van birr naar euro naar dollar en terug, hebben we ons uiteindelijk
opgemaakt voor onderhandeling met de eigenaar van het huis, op het beste
hopend, vol met ingestudeerde smoesjes en vastbesloten om af te dingen op alles
waarop af te dingen viel (zie je het al voor je?).

Maar zoals de cultuur mij inmiddels begint te
leren, was de spanning nergens voor nodig. Het bleek geen enkel probleem om het
huis per maand te huren, zolang we maar toe konden zeggen dat we 5 maanden
bleven. Om dat vast te leggen is, op ons verzoek, terstond een handgeschreven
contractje opgesteld onder toeziend oog van 2 blanke meisjes en 5 Ethiopixebrs.
En het werd nog beter, dankzij onze grote hulp Rataneh stonden we een uurtje
later met onze koffers uit het guesthouse in ons eigen huis en hadden we de
oplichttruuc van de makelaars doorzien en kregen ze gewoon, zoals gebruikelijk,
10%. Prima deal dus! We hebben zelfs een Ethio-Italiaanse Mama erbij gekregen.
Er wordt dus goed op ons gepast

Heppie de peppie zit ik nu (zaterdagavond 18.30
uur) op de bank van mijn nieuwe onderkomen voor de komende maanden. Dat is echt
een hele opluchting die mijn dipje van donderdagavond (heimwee en rauwe Sudaneese kip) weer
goedmaakt.  Vandaag kon dus eindelijk het
sightseeing in Addis beginnen, want daar waren we nog niet aan toegekomen. Sowieso, zittend op het kantoor vergeet ik
soms helemaal dat ik in Afrika ben omdat alles zo modern en westers is (en de
voertaal Duits). Het werd dus hoog tijd
voor wat verdieping en culltuurshock. Zo gezegd, zo gedaan, maar dat vertel ik
een andere keer.

En hoe gaat het bij jullie? Laten jullie wat van
je horen?

Liefs,

Marloes